Αλλάζομε τόπον

Μέσα σε αλάνα ή σε αυλή, ο κάθε παίκτης παίρνει μια πέτρα και την τοποθετεί στην γη σε σχήμα κύκλου. Κάθε πέτρα πρέπει να απέχει 4-5 μέτρα από την άλλη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Δοσ' άψημον

Το παιχνίδι αυτό που λέγεται και "Φωτούλα", παίζεται από δύο παιδιά. Το ένα ενώνει τα δάχτυλα των χεριών του φουσκωτά σαν να σχηματίζουν κλουβί. Το άλλο παιδί αγγίζει με τον δείχτη του χεριού του τα μικρά δάχτυλα του πρώτου λέγοντας: -Θεία θεία, δόμ' άψημον.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Η ζυγούρα

Σ' ένα μεγάλο ανοιχτό χώρο κάρφωναν ένα πάσσαλο ύψους 80 πόντων περίπου. Την κορυφή του πάσσαλου την έκαναν στρογγυλή και κει τοποθετούσαν ένα άλλο ξύλο 3-4 μέτρων στου οποίου την μέση είχαν κάνει μια γουβίτσα έτσι ώστε να ισορροπεί και να περιστρέφεται με ευκολία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Η ταμονά

Η ταμονά είναι ένα παιχνίδι που παίζεται με χαρτιά. Από μία τράπουλα αφαιρούν έναν παπά και τον κρύβουν. (Βέβαια αργότερα σε αυτό το παιχνίδι τραβούσαν στην τύχη ένα χαρτί και το έκρυβαν. Είναι η λεγόμενη μουντζούρα).Τα παιδιά κάθονταν στην σειρά και μοίραζαν τα χαρτιά. Όταν τελείωνε η μοιρασιά άρχιζε η διαδικασία του ζευγαρώματος.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Η τσάλτικα

Είναι το τσιλίκι του τόπου μας. Οι παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες. Ο επικεφαλής της μιας ομάδας βρίσκει μια μεγάλη πέτρα και πάνω της στηρίζει πλαγιαστά την "τσάλτικαν", ένα ξύλο 15-20 εκ. μακρύ και πάχος όσο ο αντίχειρας ή και λίγο παραπάνω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Θεία-θεία

Στα παιδιά και ιδίως στα κορίτσια, άρεζε πολύ η μεταμφίεση. Έτσι σκαρφίστηκαν παιχνίδια στα οποία μεταμφιέζονταν και έπαιζαν διάφορους ρόλους. Στο παιχνίδι αυτό ένα παιδί, συνήθως κορίτσι έβαζε ένα μαντήλι στα μαλλιά, έριχνε ένα σάλι στους ώμους, πολλές φορές φορούσε και μια παλιά ρόμπα της μαμάς ή της γιαγιάς, έπαιρνε και ένα μπαστουνάκι και κάνοντας την γριά, προχωρούσε.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

  Κοσού και Aϊτέντς

Το παιχνίδι αυτό συνήθως παίζονταν από κορίτσια. Η πιο ευκίνητη ορίζεται ως αϊτέντς και η λιγότερο ευκίνητη ως κοσού. Όλα τα υπόλοιπα κορίτσια έπαιρναν θέση πίσω από την κοσού κρατώντας η μία το φόρεμα της άλλης παριστάνοντας τα πουλάκια της κοσούς.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Λαχνίσματα

Ο τρόπος με τον οποίο μοιράζονταν οι παίκτες στα ομαδικά παιχνίδια, τα "λαχνίσματα" όπως τα έλεγαν, αποτελούσαν από μόνα τους ένα ξεχωριστό παιχνίδι, στο οποίο τα παιδιά συμμετείχαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αγωνία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Μπίκο

Κάνοντας τα λαχνίσματα οι παίκτες βγάζουν την "μάνα", η οποία είναι αυτή που θα "τα φυλάει". Σε μια αλάνα, κάνουν έναν κύκλο και στην μέση τοποθετούν ένα τενεκεδάκι, τον "μπίκο". Δύο-τρία βήματα πιο κάτω κάνουν μια μεγάλη γραμμή (πρώτη) και 10-15 βήματα πιο κάτω από αυτήν κάνουν ακόμα μια μεγάλη γραμμή (δεύτερη).

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

O αγέλαστον

 

Παιδικό παιχνίδι που το έπαιζαν κυρίως τα αγόρια, σε πολλά μέρη του πόντου . Σε αυτό συμμετείχαν μόνο δύο παίχτες, από τους οποίους ο ένας κάθεται ακίνητος, ενώ ο άλλος προσπαθεί με χειρονομίες και μορφασμούς αστείους, να τον κάνει να κλείσει τα μάτια ή να γελάσει.  Αν το κατόρθωνε άλλαζαν ρόλους.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Πως στέκω

Πολύ συχνά τα μεγαλύτερα παιδιά διασκέδαζαν σε βάρος των μικρότερων παιδιών. Το παιχνίδι αυτό το έκαναν σε παιδιά που δεν το ήξεραν για να προκαλέσουν γέλιο. Έλεγαν σε κάποιον μικρότερο:
-Δέβα οπίσ΄ ασήν πόρταν και ερώτα "πως στέκω;"

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Τα λίντσια

Τα λίντσια ήταν παιχνίδι εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Συνήθως παίζονταν από τα κορίτσια. Έπαιρναν πέντε λίντσια (στρογγυλές μικρές πετρούλες σε μέγεθος μπίλιας).

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Τεκ' μη τσιουφτ' (Μονά ή ζυγά;)

Είναι το "αρτιάζειν" των αρχαίων και το "μονά ζυγά" της εποχής μας. Συνήθως το έπαιζαν με φαγώσιμα όπως καλαμπόκια, φουντούκια κ.τ.λ. Ένα παιδί έκλεινε στην χούφτα του μερικά από αυτά τα φαγώσιμα και ρωτούσε το άλλο:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Τιμήν – τιμήν'ς σον αϊτόν

Τα παιδιά καθόντουσαν το ένα δίπλα στο άλλο με τεντωμένα τα πόδια τους. Ένα από αυτά αρχίζοντας από ένα ακριανό πόδι, με τον δείκτη του χεριού του έκανε μικρά αλματάκια από πόδι σε πόδι και συλλαβιστά έλεγε συγχρόνως και το ακόλουθο τραγουδάκι:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Το τοπ

Θα αναφέρουμε δύο παιχνίδια με το τοπ.

α) Τα παιδιά έπαιζαν αυτό το παιχνίδι με ένα τόπι το οποίο ήταν από κλωστή ή από μαλλί προβάτου γιατί τότε δεν υπήρχαν τα λαστιχένια τόπια. Το έπαιζαν συνήθως δύο παιδιά. Το ένα έπαιρνε το τόπι και το πετούσε στον τοίχο ή στο έδαφος. Όταν το τόπι επέστρεφε, με την παλάμη και χωρίς καθόλου να το πιάσει, το ξανάριχνε μετρώντας πόσα πηδήματα θα κάνει.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Το φιάς

Οι παίκτες πρέπει να είναι τουλάχιστον δέκα. Κάθονται κάτω στην γη και σχηματίζουν ημικύκλιο. Αν είναι περισσότεροι σχηματίζουν κύκλο. Τα πόδια τους δεν είναι τεντωμένα αλλά σχηματίζουν τρίγωνο για να μπορούν να κρύψουν από κάτω ένα φέσι ή μια πετσέτα ή ένα μαντήλι χοντρό.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Φέσεν τουρ - Φες καλτούρ

Παίζονταν από δύο άτομα. Ο ένας συνήθως ο μικρότερος ήταν και ο ανίδεος της παρέας. Έπαιρναν δύο καπέλα-τραγιάσκες. Με ένα μαντήλι έδεναν τα μάτια του ανίδεου. Με το παράγγελμα "φέςκαλτούρ" φορούσαν τα καπέλα. Με το παράγγελμα "φέσεν τουρ" έβγαζαν τα καπέλα και τα κρατούσαν από το γείσο ανοιχτά.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ